Alweer een land verder

Jeetje wat gaat de tijd snel: bij het vorige bericht was ik halverwege Vietnam en nu zit ik al weer  in Cambodja...

Hoi An

Maarja, ik was dus in Hoi An. Het heeft een mooi centrum met veel oude gebouwen, knusse straatjes en een maximum van twee etages, en dat maakt het allemaal heel sfeervol. Helaas zijn er te veel toeristen, en in het oude centrum zijn inmiddels alleen nog maar restaurants en winkeltjes voor diezelfde toeristen. Je wordt als westerling ook vaak aangesproken en toegeroepen, omdat alle Vietnamezen willen dat je in hun winkeltje iets koopt en in hun restaurant komt eten. Toen ik op een avond uitging, kwamen we uiteindelijk terecht in een bar die compleet gevuld was met westerlingen, dat was wel raar, ik had net zo goed in Nederland kunnen zijn.

Hoi An staat bekend om het feit dat er iets van honderd winkeltjes zijn waar je kleren kunt laten maken, van luxe 3-delige pakken tot jeans en jurkjes. Je kunt zelf je stoffen uitzoeken en het model ontwerpen, of simpelweg een afbeelding aan ze geven en ze maken het na. Dat moest ik natuurlijk uitproberen dus heb ik een spijkerbroek en twee topjes laten maken. De spijkerbroek was eerst te wijd en toen te strak, en toen konden ze hem ook niet meer wijder maken... gelukkig is het stretch-stof dus hoop ik dat het een beetje uitrekt en draagbaar wordt. De topjes waren prima.

Toen ik in Hoi An was ben ik ook naar de ruines van My Son gegaan. Om de toeristendrukte en de hitte te vermijden ben ik met een tour gegaan die om 5 uur 's ochtends begon... Heel vroeg dus, maar wel de moeite waard want we waren bijna de enige daar. De ruines zijn van een religieus centrum van het Champa koninkrijk, en er zijn dus een hoop oude (4e tot 12e eeuw) tempels te zien. Een soort van Angkor Wat, maar dan veel kleiner en gebouwd met baksteen in plaats van steen. Het ligt in een groene vallei middenin de wildernis, heel mooi 's ochtends met wat nevels.

De volgende dag had ik genoeg van Hoi An en heb ik me naar de 'Highway' laten rijden, waar ik een willekeurig busje aanhield dat naar Quy Nhon ging, mijn volgende bestemming. Het busje pikte af en toe passagiers op en zette anderen af, maar meestal waren er meer mensen dan zitplaatsen... Bovendien besloot de chaffeur dat, toen zijn busje vol genoeg was, hij tempo moest maken, en de idioot ging dus 120 km/h rijden. Nou denk je: dus? het is toch een highway? Ja, zo noemen ze het inderdaad, maar in feite is het een tweebaansweg, vol trucks en bussen en brommertjes, die midden door dorpen gaat. Veel geinhaal dat net goed ging dus, maar ik heb het overleefd. In Cambodja en Laos kan ik ergere busritten verwachten, is me verteld.

Quy Nhon

Quy Nhon is een stad aan de kust, die niet zo populair is onder toeristen. Dat is begrijpelijk, omdat het strand van Quy Nhon zelf niet zo mooi is. Fiets je echter 15 minuten, dan vind je hele mooie verlaten stranden. Dat is dus wat ik de eerste dag deed, en ik kwam terecht op een strand dat hoort bij een Lepra-ziekenhuis. Dat klinkt niet zo gezellig, maar het ziekenhuis lijkt meer een resort, en er is ook een dorpje waar familie van de patienten woont. Toen ik er was waren er amper mensen, en geen enkele toerist. Een heerlijk dagje relaxen dus.

Toen ik de volgende dag rondliep in Quy Nhon zelf merkte ik heel goed dat de bevolking daar niet gewend was westerlingen te zien... ik werd natuurlijk aangestaard, maar niet op een vervelende manier. Het mooie was, dat ik niet meer om de 5 seconden toegeroepen werd door een of andere winkeleigenaar, brommertaxichauffeur of boekenverkoper. Ik werd wel toegeroepen, maar alleen  door mensen en vooral kinderen die heel blij 'Helloooo' riepen. Echt waar, na Hanoi, Sapa, Hue en Hoi An is dat een welkome afwisseling.

De volgende dag bezocht ik een workshop/winkel waar een Vietnamese vrouw gehandicapte kinderen werk en onderdak bood. Daar mocht ik in de werkplaats komen kijken en belandde ik in een conversatie met doofstomme jongeren, met behulp van een whiteboard en mijn Point-it boekje (jaja, ik heb het al een paar keer gebruikt!).

Helaas was er (deels door het gebrek aan westerlingen) niet veel te doen in Quy Nhon, dus na drie dagen ben ik verder gereisd naar Nha Trang. Daarna ben ik naar Saigon gegaan, en toen via de Mekong-delta naar Phnom Penh in Cambodja. Een verslag daarvan volgt later, want ik ziet inmiddels al 3 uur achter de computer.

Cambodja

Even snel: Cambodja is merkbaar armer dan Vietnam, en ik vermoed ook iets crimineler. Het heeft een mooie en trieste geschiedenis, mooi omdat hier de Khmer beschaving leefde, die onder andere Angkor Wat heeft gebouwd. Triest omdat na een burgeroorlog de Khmer Rouge vanaf '75 het land controleerde, en met haar idiote revoltutionaire plan miljoenen Cambodjanen de dood in joeg, tot Vietnam het land in '79 bevrijdde. En natuurlijk heeft het land ook een portie (namelijk een portie bommen en mijnen) meegekregen van de Vietnam-oorlog.

Het is momenteel heel heet hier, april is de heetste maand van het jaar, met temperaturen tussen de 30 en 40 graden. Maar het is wel uit te houden, zolang ik niet heel actief ben... Hoe is het weer in Nederland? Regen? Geloof me, de gedachte aan regen is heerlijk op het moment...

De rest volgt snel, en ook foto's.

Liefs, Lieke