Mongolie
20 februari 2008 - Ulaanbaatar, Mongolië
Hallo!
Het is toch ongelofelijk hoeveel je kunt zien in een week. Ik kan me amper voorstellen dat ik iets meer dan een week geleden nog in Moskou zat!
Dinsdagavond was ik netjes een uur voor vertrek op het goede station, en een halfuur later kon ik op de trein stappen. Ik bleek een coupe te delen met twee Zweedse broers, Tobias en Robin. We hadden geluk, want het derde bed was en bleef leeg. In dezelfde wagon bleken nog 4 Zweden te zitten, het blijkt een populaire reis te zijn onder Zweden.
De volgende dag (woensdag) was de eerste echte treindag. Helaas was het de hele dag bewolkt, en de ramen waren ook nog eens ontzettend vies dus het uitzicht was een beetje deprimerend. Het was die dag ook nog niet heel interessant: naaldbomen, sneeuw, berkebomen, sneeuw, af en toe wat huisjes en sneeuw.
De volgende dagen was het uitzicht daarentegen echt ontzettend mooi. Het was altijd zonnig met een mooie blauwe lucht. Iedere dag was er wel iets anders te zien, heuvels, uitgestrekte vlakten, en romantische dorpjes met houten huisjes. Soms leek het wel een beetje Oostenrijk. Maar steeds weer sneeuw, ongelofelijk veel sneeuw!
Het leven in de trein went snel. In iedere wagon staat een zgn. Samovar, een ketel met heet water waar je onbeperkt je zelf-meegebrachte soepjes en noodles mee kunt maken, en natuurlijk thee en koffie. Af en toe maakte de trein een stop van 10 tot 30 minuten in een Siberisch stadje, waar je dan even je benen kunt strekken in de kou en eten kunt kopen van norse Russische vrouwtjes. Verpakt eten zoals chocola is standaard over datum, maar smaakt nog prima. De rest van de tijd zit of lig je op je bed (dat overigens best hard is), en kijk je vooral veel naar buiten. Verder heb ik veel gelezen (niet zoveel als ik verwachtte), wat muziek geluisterd en wat gekaart en gepraat met coupe- en wagongenoten. Je zou denken dat je je snel verveelt maar dat is absoluut niet zo. De tijd gaat echt snel voorbij (ook omdat de tijd iedere dag wel een uur of twee uur vooruit gaat), en ik werd er zelfs lui van.
Zaterdagochtend, de laatste dag, had ik uitgerekend dat we vanaf 7.50 langs het Bailkalmeer zouden rijden. Om het niet de gek te maken zette ik mijn alarm op 8.40, maar ik werd al om 8.15 wakker. En dat was maar goed ook, want toen ik uit het raam keek zag ik dat we echt praktisch op de oever van het meer reden, en de zon kwam net op! Het meer is deze tijd van het jaar helemaal bevroren, dus keek ik uit over een gigantische ijsvlakte, met aan de horizon de goudroze gloed van de zon. Uiteindelijk hebben we bijna 3 uur langs het meer gereden, en ik maar denken dat ik er vast niks van zouden zien...
Die middag kwamen we in Ulan-Ude, en vlak na deze stad buigt de Trans-Mongolie lijn af van de Trans-Siberie lijn, richting het zuiden.
Vrijwel meteen veranderde het landschap ook: het werd een stuk bruiner, omdat het pak sneeuw hier minder dik is. Tot vlak bij Mongolie reden we door een vlakte waar een rivier door stroomt, met aan beide kanten van de trein in de verte heuvels en bergen.
's Avonds kwamen we bij de grens met Mongolie, en na 3 uur stilstaan aan beide kanten van de grens (paspoortcontrole, douaneformulieren, coupees die doorzocht worden op verboden smokkelwaar), reden we eindelijk Mongolie in. Helaas was het toen donker, dus veel heb ik niet gezien.
De volgende ochtend arriveerde de trein om 7.30 in Ulaan Baatar, de hoofdstad van Mongolie. Ik werd opgewacht door een mannetje van UB guesthouse waar ik geboekt had, hij had zelf mijn naam op een bordje! Wat een luxe vergeleken met Moskou... Twee wagongenoten gingen met me mee (weer twee Zweden), en we werden netjes naar het guesthouse gebracht.
Het guesthouse is redelijk groot (9 kamers met ieder 4 bedden), en het is er schoon (voor Mongoolse begrippen). Ik denk dat ik in de toekomst in hele smerige hostels terechtkom en dan met heimwee terugdenk aan UB...
Het hostel blijkt ook het populairste te zijn van de stad, want het is redelijk vol, terwijl het winter is.
Over winter gesproken, jullie zijn natuurlijk heel erg benieuwd naar de kou... nou het is hier overdag tussen de -10 en -20, maar het valt echt heel erg mee. Het voelt natuurlijk kouder dan het ooit in Nederland is geweest, maar als je je goed aankleedt en blijft bewegen krijg je het echt niet koud. Mijn thermo-onderbroek is wel onmisbaar, moet ik toegeven, net als mijn dikke winterjas.
Ulaan Baatar is een stad met 1 miljoen inwoners, en de totale bevolking van Mongolie telt 2,15 miljoen zieltjes: Bijna de helft van de Mongolen woont dus in deze stad! Het is een best lelijke stad, met (inderdaad Marwa) veel verkeer, maar ik denk dat het niets is vergeleken met Peking (1 dag in Peking is hetzelfde als 70 sigaretten roken, zegt men). Veel Mongolen trekken vanuit het platteland naar de stad vanwege armoede, en veel van hen blijven daar in hun traditionele ger-tenten wonen (grote ronde witte tenten, die makkelijk af-en opgebouwd kunnen worden vanwege hun nomadische leefwijze). Vandaar de witte rondjes die je ziet op google-earth.
Het grootste deel van de inwoners loopt rond in moderne kleren, maar er is ook een aanzienlijk deel dat nog de traditionele del draagt.
De eerste dag in Ulaan Baatar werd ik door wat mensen uitgenodigd om mee te gaan naar een balletvoostelling in waarschijnlijk het enige theater dat Mongolie heeft. Vlak vantevoren kwamen we er echter achter dat het een opera was, en wel Tosca van Puccini. En zo zat ik mijn eerste avond in Mongolie te kijken naar een italiaanse opera, gezongen door Mongoolse operazangers, samen met 3 mensen die ik nog geen uur eerder had ontmoet, waarvan er een later operazanger wilde worden. De dingen kunnen raar lopen.
De dagen daarop verveelde ik me geen moment. Steeds als ik terugkwam in het guesthouse waren er wel mensen die net ergens heengingen en me uitnodigden om mee te gaan.
Gisterochtend (dinsdag) ben ik samen met mijn twee zweedse wagongenoten (Anna-My en Ricard) en David, een jongen uit het Franse eiland Reunion, naar het Nationaal Park Terelj gegaan, vlak buiten Ulaan Baatar. Het is erg mooi, maar helaas wel al redelijk volgebouwd met toeristenparken. We zijn overdag gaan wandelen en zelfs gaan paardrijden (hoewel, meer een rondje hobbelen op een paardje dat alleen luistert naar Mongoolse commando's). 's Nachts sliepen we in een ger. Voor we gingen slapen gooide de gastheer ons kacheltje vol met kolen, waardoor we twee uur lang lagen te zweten met de deur open. Helaas koelt het vervolgens heel snel af, gelukkig hadden we goede slaapzakken meegekregen. de volgende ochtend werden we alweer opgehaald door onze chauffeur. Op de heenweg kregen we trouwens een platte band, maar meneer had er binnen 20 minuten al een nieuwe opgezet. Ze zijn het waarschijnlijk gewend.
Ik denk dat ik aanstaande dinsdag verder reis. Ik hoop in de tussentijd nog een tour te doen naar het platteland, want ik heb nog lang niet genoeg gezien! In Terelj was de leegte waar ik zo op hoopte niet, daar is het te toeristisch voor.
Hou me op de hoogte van de dingen in Nederland!
Heel veel liefs,
Lieke
Het is toch ongelofelijk hoeveel je kunt zien in een week. Ik kan me amper voorstellen dat ik iets meer dan een week geleden nog in Moskou zat!
Dinsdagavond was ik netjes een uur voor vertrek op het goede station, en een halfuur later kon ik op de trein stappen. Ik bleek een coupe te delen met twee Zweedse broers, Tobias en Robin. We hadden geluk, want het derde bed was en bleef leeg. In dezelfde wagon bleken nog 4 Zweden te zitten, het blijkt een populaire reis te zijn onder Zweden.
De volgende dag (woensdag) was de eerste echte treindag. Helaas was het de hele dag bewolkt, en de ramen waren ook nog eens ontzettend vies dus het uitzicht was een beetje deprimerend. Het was die dag ook nog niet heel interessant: naaldbomen, sneeuw, berkebomen, sneeuw, af en toe wat huisjes en sneeuw.
De volgende dagen was het uitzicht daarentegen echt ontzettend mooi. Het was altijd zonnig met een mooie blauwe lucht. Iedere dag was er wel iets anders te zien, heuvels, uitgestrekte vlakten, en romantische dorpjes met houten huisjes. Soms leek het wel een beetje Oostenrijk. Maar steeds weer sneeuw, ongelofelijk veel sneeuw!
Het leven in de trein went snel. In iedere wagon staat een zgn. Samovar, een ketel met heet water waar je onbeperkt je zelf-meegebrachte soepjes en noodles mee kunt maken, en natuurlijk thee en koffie. Af en toe maakte de trein een stop van 10 tot 30 minuten in een Siberisch stadje, waar je dan even je benen kunt strekken in de kou en eten kunt kopen van norse Russische vrouwtjes. Verpakt eten zoals chocola is standaard over datum, maar smaakt nog prima. De rest van de tijd zit of lig je op je bed (dat overigens best hard is), en kijk je vooral veel naar buiten. Verder heb ik veel gelezen (niet zoveel als ik verwachtte), wat muziek geluisterd en wat gekaart en gepraat met coupe- en wagongenoten. Je zou denken dat je je snel verveelt maar dat is absoluut niet zo. De tijd gaat echt snel voorbij (ook omdat de tijd iedere dag wel een uur of twee uur vooruit gaat), en ik werd er zelfs lui van.
Zaterdagochtend, de laatste dag, had ik uitgerekend dat we vanaf 7.50 langs het Bailkalmeer zouden rijden. Om het niet de gek te maken zette ik mijn alarm op 8.40, maar ik werd al om 8.15 wakker. En dat was maar goed ook, want toen ik uit het raam keek zag ik dat we echt praktisch op de oever van het meer reden, en de zon kwam net op! Het meer is deze tijd van het jaar helemaal bevroren, dus keek ik uit over een gigantische ijsvlakte, met aan de horizon de goudroze gloed van de zon. Uiteindelijk hebben we bijna 3 uur langs het meer gereden, en ik maar denken dat ik er vast niks van zouden zien...
Die middag kwamen we in Ulan-Ude, en vlak na deze stad buigt de Trans-Mongolie lijn af van de Trans-Siberie lijn, richting het zuiden.
Vrijwel meteen veranderde het landschap ook: het werd een stuk bruiner, omdat het pak sneeuw hier minder dik is. Tot vlak bij Mongolie reden we door een vlakte waar een rivier door stroomt, met aan beide kanten van de trein in de verte heuvels en bergen.
's Avonds kwamen we bij de grens met Mongolie, en na 3 uur stilstaan aan beide kanten van de grens (paspoortcontrole, douaneformulieren, coupees die doorzocht worden op verboden smokkelwaar), reden we eindelijk Mongolie in. Helaas was het toen donker, dus veel heb ik niet gezien.
De volgende ochtend arriveerde de trein om 7.30 in Ulaan Baatar, de hoofdstad van Mongolie. Ik werd opgewacht door een mannetje van UB guesthouse waar ik geboekt had, hij had zelf mijn naam op een bordje! Wat een luxe vergeleken met Moskou... Twee wagongenoten gingen met me mee (weer twee Zweden), en we werden netjes naar het guesthouse gebracht.
Het guesthouse is redelijk groot (9 kamers met ieder 4 bedden), en het is er schoon (voor Mongoolse begrippen). Ik denk dat ik in de toekomst in hele smerige hostels terechtkom en dan met heimwee terugdenk aan UB...
Het hostel blijkt ook het populairste te zijn van de stad, want het is redelijk vol, terwijl het winter is.
Over winter gesproken, jullie zijn natuurlijk heel erg benieuwd naar de kou... nou het is hier overdag tussen de -10 en -20, maar het valt echt heel erg mee. Het voelt natuurlijk kouder dan het ooit in Nederland is geweest, maar als je je goed aankleedt en blijft bewegen krijg je het echt niet koud. Mijn thermo-onderbroek is wel onmisbaar, moet ik toegeven, net als mijn dikke winterjas.
Ulaan Baatar is een stad met 1 miljoen inwoners, en de totale bevolking van Mongolie telt 2,15 miljoen zieltjes: Bijna de helft van de Mongolen woont dus in deze stad! Het is een best lelijke stad, met (inderdaad Marwa) veel verkeer, maar ik denk dat het niets is vergeleken met Peking (1 dag in Peking is hetzelfde als 70 sigaretten roken, zegt men). Veel Mongolen trekken vanuit het platteland naar de stad vanwege armoede, en veel van hen blijven daar in hun traditionele ger-tenten wonen (grote ronde witte tenten, die makkelijk af-en opgebouwd kunnen worden vanwege hun nomadische leefwijze). Vandaar de witte rondjes die je ziet op google-earth.
Het grootste deel van de inwoners loopt rond in moderne kleren, maar er is ook een aanzienlijk deel dat nog de traditionele del draagt.
De eerste dag in Ulaan Baatar werd ik door wat mensen uitgenodigd om mee te gaan naar een balletvoostelling in waarschijnlijk het enige theater dat Mongolie heeft. Vlak vantevoren kwamen we er echter achter dat het een opera was, en wel Tosca van Puccini. En zo zat ik mijn eerste avond in Mongolie te kijken naar een italiaanse opera, gezongen door Mongoolse operazangers, samen met 3 mensen die ik nog geen uur eerder had ontmoet, waarvan er een later operazanger wilde worden. De dingen kunnen raar lopen.
De dagen daarop verveelde ik me geen moment. Steeds als ik terugkwam in het guesthouse waren er wel mensen die net ergens heengingen en me uitnodigden om mee te gaan.
Gisterochtend (dinsdag) ben ik samen met mijn twee zweedse wagongenoten (Anna-My en Ricard) en David, een jongen uit het Franse eiland Reunion, naar het Nationaal Park Terelj gegaan, vlak buiten Ulaan Baatar. Het is erg mooi, maar helaas wel al redelijk volgebouwd met toeristenparken. We zijn overdag gaan wandelen en zelfs gaan paardrijden (hoewel, meer een rondje hobbelen op een paardje dat alleen luistert naar Mongoolse commando's). 's Nachts sliepen we in een ger. Voor we gingen slapen gooide de gastheer ons kacheltje vol met kolen, waardoor we twee uur lang lagen te zweten met de deur open. Helaas koelt het vervolgens heel snel af, gelukkig hadden we goede slaapzakken meegekregen. de volgende ochtend werden we alweer opgehaald door onze chauffeur. Op de heenweg kregen we trouwens een platte band, maar meneer had er binnen 20 minuten al een nieuwe opgezet. Ze zijn het waarschijnlijk gewend.
Ik denk dat ik aanstaande dinsdag verder reis. Ik hoop in de tussentijd nog een tour te doen naar het platteland, want ik heb nog lang niet genoeg gezien! In Terelj was de leegte waar ik zo op hoopte niet, daar is het te toeristisch voor.
Hou me op de hoogte van de dingen in Nederland!
Heel veel liefs,
Lieke
