Hanoi

Hee allemaal!

De treinreis vanuit Beijing verliep prima, behalve toen we om 3 uur 's nachts moesten overstappen op een andere trein bij de grens. Vreemde planning... En bij de Vietnamese grenspost kwamen we er ook achter dat de Vietnamezen op alle manieren geld aan je proberen te verdienen. Zelfs de conductrice in de trein bood aan (illegaal) geld te wisselen, tegen een hele slechte wisselkoers natuurlijk. Rond acht uur 's morgens kwamen we aan in Hanoi, en wonderbaarlijk genoeg stond er weer iemand te wachten met een papier met mijn naam (nouja, soort van, Liene Guiree is duidelijk genoeg), leve de e-mailreserveringen. Het meisje van het hostel bracht me braaf in een taxi naar het hostel en betaalde die taxi ook. Naderhand heb ik veel verhalen gehoord over mensen die na aankomst meteen werden opgelicht door taxichauffeurs en riksjamannetjes, ik had het dus beter geregeld. Over het algemeen geldt in Hanoi trouwens dat veel verkopers en dergelijke je proberen op te lichten: ze vragen belachelijk hoge prijzen of geven niet genoeg wisselgeld terug. Maar prijzen blijven laag als je het vergelijkt met westerse standaarden, en je moet zoiets je beeld van een stad of land niet laten verpesten.

Terug naar het hostel: het Hanoi Backpackers Hostel, gerund door twee Australiers, schijnt het enige echte hostel van Hanoi te zijn, het is dan ook altijd vol. De bedden zijn prima, het ontbijt is gratis, iedere dag is van 5 tot 6 happy hour en 3 keer per week is er een barbecue op het dakterras. En op zondag mogen we een vat bier gratis verdelen. Daar heb je wel 7,50 dollar per nacht voor over.

En toen was het tijd om Hanoi te verkennen. Hanoi is compleet anders dan Beijing: smalle, chaotische straten, vol bomen en elektriciteitsdraden, en ontzettend veel brommertjes. Echt heel veel. De straat oversteken is iedere keer weer een uitdaging vanwege de constante stroom toeterende brommertjes. Midden in het centrum van Hanoi (het Oude Kwartier) ligt een meer waarvan ze zeggen dat er schilpadden in leven...

Zondag ben ik het mausuleum van 'Uncle Ho' gaan bezoeken, de beroemde communistische leider Ho Chi Minh. Je moet in een hele lange rij staan, maar gelukkig gaat die snel. Eenmaal binnen kun je een rondje om de glazen kist lopen en de man bekijken die aanbeden wordt door zo veel Vietnamezen. En dan te bedenken dat hij eigenlijk gecremeerd wilde worden. Nu wordt hij al bijna 40 jaar bekeken door miljoenen mensen...

Dinsdagochtend ben ik samen met de Duitse Maria op een tour naar Halong Bay gegaan, ten oosten van Hanoi. We hebben een hele standaard tour gedaan, omdat dat nou eenmaal goedkoop is. We gingen in een minibus naar een haventje, waar tientallen bijna identieke houten toeristenboten klaarlagen. In een van die boten voeren we tussen de vreemde maar mooie duizenden eilanden naar een baai. De eilanden rijzen steil omhoog op uit de zee, waardoor het lijkt alsof ze uit de hemel zijn komen vallen.
Toen bezochten we samen met tientallen andere toeristen een paar grotten, niet heel bijzonder maar het uitzicht vanuit de uitgang was wel prachtig.
We overnachtten in de boot en hadden dus ook de kans om een mooie zonsondergang te zien vanaf ons dek.
De volgende dag voeren we naar Cat Ba Island, een groot eiland in de baai, met een stadje en een natuurpark. 's Ochtends hebben we een van de pieken beklommen, helaas was het een beetje mistig dus het uitzicht was minder. Bovenop de piek stond een grote uitkijktoren, en toen ik die beklom moest ik wel even slikken: hij zag er nogal verroest uit en de traptreden waren roosters, dus kon je zo tussen je voeten door naar beneden kijken... niet voor mensen met hoogtevrees dus!
Die middag ging de rest van de groep kajakken, maar dat hadden ik en Maria er niet bijgeboekt, en omdat het ineens 10 dollar kostte in plaats van de 3 die eerst aangegeven was, zijn we er maar op ons eigen houtje op uitgetrokken. We kwamen terecht op drie kleine zandstranden, verbonden door loopbruggen om de kliffen heen. Gelukkig was de zon inmiddels gaan schijnen, gevolg: mijn eerste tropische stranden! Helaas was het nog net iets te koud om te zwemmen...
Na een nacht in een hotel was het de volgende ochtend weer tijd om naar huis te gaan, eerst met de boot en toen een 3,5 uur durende hobbelige busrit.

Inmiddels ben ik dus weer terug in Hanoi. Het volgende plan is naar Sapa of iets dergelijks in het noordwesten te gaan, dit keer op eigen gelegenheid.

Overigens wens ik jullie heel veel sterkte met het weer daar in Nederland... Hier is het zo'n 20 graden, maar vandaag regende het ook (een beetje), om jullie niet al te jaloers te maken.

Heel veel liefs,

Lieke